W zakresie rozważań nad metodami badań w pedagogice

Mieliśmy prace charakteryzujące w ogólnym zarysie ogół metod i warunków posługiwania się nimi w badaniach pedagogicznych, bądź dyskusje, artykuły lub studia nad poszczególnymi metodami. Jako przykłady pierwszych rozpraw ogólnych można przytoczyć pracę S. Wołoszyna Pedagogika jako nauka (w zbiorowym Zarysie pedagogiki, Podstawowe prawidłowości pedagogiki t. I, Warszawa 1958, PWN; w drugim wydaniu t. II, 1962) albo pracę W. Okonia O przedmiocie i metodach badań pedagogicznych (w tomie zbiorowym Podstawy pedagogiki pod red. B. Suchodolskiego, Warszawa 1960, PZWS). Najżywsze polemiki toczyły się na temat wartości i warunków poprawnego stosowania metody testów wszelakiego rodzaju i metody ankiety. Metoda testów rugowana była z badań szczególnie w pierwszym dziesięcioleciu; w ostatnich latach zaczęto ją stosować dość powszechnie, przestrzegając na ogół zasady, aby nie była jedyną i wyłączną metodą zbierania danych empirycznych. Metoda ankiety, mimo krytycznych uwag o jej wartości znajdowała i znajduje zawsze zastosowanie. Polemiki nad wartością tych metod znalazły swój wyraz w szeregu artykułów rozsianych po czasopismach. Szczególnie ożywiona była dyskusja nad metodą ankiety w naukach społecznych, jaka się toczyła na łamach tygodnika „Polityka” w roku 1962. Spośród metod, którymi nauki pedagogiczne w ostatnich latach najczęściej się posługiwały, uznanie zyskał zwłaszcza pedagogiczny eksperyment naturalny. O jego technice, warunkach stosowania i wartości posiadamy odrębne rozprawy i artykuły (W. Okonia, K. Sośnickiego, B. Suchodolskiego, R. Wroczyńskiego), a nawet studia (z terenu dydaktyki W. Zaczyńskiego).

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *