Podejmując próbę oceny

Warto też odpowiedzieć na pytanie, czy w zakresie wychowania fizycznego zdołano stworzyć szkoły naukowe? Przyjmując za istotne takie cechy szkoły naukowej, jak po pierwsze indywidualność wiodącą, po drugie grono osób skupionych wokół określonej problematyki i metodologii, po trzecie otwarcie nowych i płodnych perspektyw badawczych, mamy prawo wymienić następujące szkoły: Szkoła Stefana Szumana. Sprecyzowano tu problem rozwoju moto- rycznego w okresie dziecięcym, wypracowano oryginalne metody obserwacji wraz z dokumentacją filmową i fotograficzną, zebrano duży materiał faktów konsekwentnie rozwiązując zakreślony problem, wskazano wreszcie na praktyczne konsekwencje tych badań. Szkoła szumanowska, której początki sięgają lat 20-tych, rozwija się do dziś, a jej adepci bezpośredni i pośredni rozproszeni są po całym kraju. Szkoła Wiktora Degi. Postawiła ona problem postawy ciała młodzieży, ważny ze względu na przebieg procesu rozwojowego i pozostający w ścisłym związku z zagadnieniami zdrowia i funkcjonalnej wydolności organizmu. Opracowano pierwsze zręby metodyki badań, podjęto też prace nad profilaktyką i korekcją nagminnych wad postawy. Szkoła Degi obejmuje równiej cały kraj. Dzięki niej problem postawy ciała należy do klasycznych w wychowaniu fizycznym, a sama postawa jest jednym z bezdyskusyjnych kryteriów oceny. Szkoła Haliny Milicerowej. Zarysowano tu szeroki problem dynamiki rozwoju osobniczego w kategoriach morfologicznych i funkcjonalnych, opracowano oryginalne metody oceny stopnia dojrzałości, podjęto badania ciągłe nad tempem i rytmem rozwoju somatycznego. Szkoła Milicerowej reprezentuje nie spotykaną dotąd skalę tematyczną i rozmach metodologiczny. Zdynamizowała ona macierzystą antropologię przystosowując ją do swoistych potrzeb wf i sportu. Dzięki temu skupiła przedstawicieli różnych dyscyplin wf i sportu, stając się główną kuźnią kształcenia i doskonalenia kadr naukowych.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *