Naukowe „wżycie się” w pedagogikę rosyjską

Jak wspomnieliśmy, jedynie Makarenko jest przedmiotem badań systematycznych, prowadzonych od lat przez A. Lewina; we wszystkich innych przypadkach mamy do czynienia raczej z publicystyczną prezentacją okolicznościową z racji rocznic, obchodów, wizyt tych lub innych pedagogów rosyjskich i radzieckich itp. Jesteśmy wciąż jeszcze bardzo daleko od takiego naukowego „wżycia się” w pedagogikę rosyjską, jakie np. w zakresie filozofii wyrażają studia A. Walickiego. Nieco lepiej układają się stosunki w dziedzinie badań nad pedagogiką radziecką. Poważną zasługę ma tu „Kwartalnik Pedagogiczny”, który prowadził systematyczną informację o pedagogice radzieckiej, jak również drukował syntetyczne artykuły jej poświęcone, np. W. Okonia (O badaniach dydaktycznych w ZSRR), S. Wołoszyna (Kierunki badań i osiągnięcia radzieckiej historiografii pedagogicznej). Wydana ostatnio książka zbiorowa pt. Oświata w Związku Radzieckim (1962) przedstawia w części VIII wypowiedź pt. Rozwój nauk pedagogicznych. Jest to jednak tylko bardzo zwięzła informacja o zamierzeniach wydawniczych i organizacji życia naukowego w ZSRR.
Kilka rozpraw dotyczących wybitnych pedagogów radzieckich przynosi tom pt. Studia nad pedagogiką XX wieku („Problemy Współczesnego Wychowania”, t. IV, PZWS, 1962), wydany pod redakcją W. Okonia i B. Suchodolskiego, jednak zgodnie z charakterem serii są to przeważnie rozprawy tłumaczone. Mogą się przyczynić do rozpowszechnienia znajomości radzieckiej problematyki pedagogicznej, ale nie są elementem polskich badań w tej dziedzinie. Zorganizowanie i systematyczne prowadzenie takich badań jest ważnym postulatem naukowej polityki. Są szanse realizacji tego postulatu, ponieważ pewne tematy są już opracowane jako dysertacje doktorskie; nie są one jeszcze drukowane (jak np. rozprawa W. Łubniewskiego pt. Problemy dodaktyczne szkoły pracy Błońskiego).

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *