Na tle ówczesnej pedagogiki

Metody empiryczne, wyemancypowane wychowanie fizyczne przedstawia pewne cechy naukowego zaawansowania. Zawdzięcza to w dużym stopniu swoistej sferze zainteresowań obejmującej najbardziej dostępne badaniu i wymierne elementy osobowości, a mianowicie cechy morfologiczne i fizjologiczne reakcje ustroju. W kontraście do kształcenia intelektualnego i moralnego wychowanie fizyczne lansuje już wówczas ścisłe, zrelatywizowane mierniki oceny progresji, operuje dość subtelnymi metodami diagnostyki, a nawet prognostyki wychowawczej, nawiązuje też współpracę ze statystyką (Mydlarski — Olekiewicz). Na tym gruncie stosunkowo wcześnie następuje dzięki parciu sportu na szkołę interesujące spięcie pomiędzy instytucjonalnymi i naturalnymi formami wychowania. W ten sposób pole widzenia poszerza się, a przed wychowaniem fizycznym piętrzą się coraz to nowe trudności, będące warunkiem dalszego rozwoju i postępu. Sumując stwierdzamy, że przeszłość przekazała nam pierwsze kontury programu badań naukowych, kilka cennych koncepcji metodologicznych o znacznej potencji rozwojowej, a także oryginalne próby ujęć teoretycznych. Z perspektywy ostatniego dwudziestolecia wydaje się, że nic z tego dorobku nie zostało uronione, a przeciwnie został on potraktowany z całym zasługującym na to pietyzmem.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *